بافران

تا حالا این شعر زیبای خراسانی را شنیدید؟

bafran — Wed, 23 Jul 2008 08:27:08 GMT

نوایی نوایی نوایی نوایی.....جوانی بگذرد ، تو قدرش ندانی
غمت در نهان خانه ی دل نشیند ..... بنازی که لیلی به محمل نشیند
مرنجان دلم را که این مرغ وحشی.....ز بامی که برخاست و مشکل نشیند

******

بنازم به بزم محبت که آنجا ..... گدایی به شاهی مقابل نشیند
به دنبال محمل چنان زار گریم.....که از گریه ام ناقه در گِل نشیند

نوایی نوایی نوایی نوایی ..... جوانی بگذرد ، تو قدرش ندانی

وای برمن

bahfor — Wed, 23 Jul 2008 07:30:18 GMT

دیشب نیز چون همیشه .خسته از روز مرگی .وخسته تر از هر شبهای دیگر .هیکل ۷۵کیلویی خود را روی زمین ولو کردم .خسته و کوفته .لعنت به این زندگی بگویم .لعنت به زیاده خواهی بگویم .نمید انم ....

کول زمین میشوم .و چقدر زمین گهواره مناسبی است .اگر زمین نبود و خواب نبود چه میشد ؟

خوابی عمیق .برعکس شبهای قبل که بد جوری چشام گرم می شد نا خواب برم .

مادر با چهره ای نورانی .با اندامی تکیده .

پسر چه می کنی ؟سلام می کنم .مدتهاست که مادر را به خواب ندیده ام .جواب سلامم را مهربانه می دهد .مشغولم مادر .چند روز پیش آمدم سراغت .سر خاک . تو اون توفیق اجباری که بافرون آمدم .به سراغت آمدم .باهات درد دل کردم .سراغ بابا هم رفتم .از او هم حالت را پرسیدم

ماما دستات چشه .چقدر برنزه شدی ؟چکار به خودت میاری ؟برا چند روز دنیا . برای کی . چقدر . تا کی

زنگ موبایلم مرا برا نماز صبح بیدار می کنه . غلتی می زنم .نفرین به زنگ بی موقع . بابا بی انصاف با مادرم بودم .داشتم با مادرم درد دل میکردم .حالا وقت زنگ بود؟

نمازم را تمام می کنم . مهدی بابا امروز چندم برجه ؟ وجواب مهدی و آه من که ای دل غافل امروز سالروز هجرت مادر است .درست در همین روز بود که مادر ما را تنها گذاشت .وبا رفتنش گرمی کلبه مجقر ما ....

آخ مادر .که ما چه بچه هایی هستیم که سالروز هجرتت را نیز می بایستی یادمان بیاوری .هنوز دلواپسمان هستی .اما مادر بدان در هر نمازمان بیادت هستیم .در همه لحظه هایمان جاری هستی.هر چند گاهی روزمرگی گرفتارمان می کند ..این را نیز به بزرگواری خودت ببخش .

مادر یتیمی بد دردی است .اما خدا را شکر که نمی گذاری زیاد گرد آن به چهره مان بنشیند...

نخستین بمب اتمی _ 1945

bafran — Sun, 20 Jul 2008 15:09:46 GMT

خسرو برای ماندنش شکیبایی نکرد

bahfor — Sun, 20 Jul 2008 06:08:18 GMT

هنوز صدای گرمش در گوشهایمان طنین انداز است چقدر دکلمه زیبا .از عمق وجود . با تمام خواستن

بازی زیبا و جالبش در سریال خانه سبز و....وچه زود هجرت کرد

تمی شود هجرتش را باور کرد اما پرنده رفتنی است .

پرواز زود هنگام پرنده عاشق تاتر و سینما خسر و شکیبایی که برای زنده ماندن شکیبایی نکرد را خدمت همه دوستدارنش تسلیت می گوییم .

توفیق اجباری

bahfor — Sat, 19 Jul 2008 06:23:11 GMT

بوی سیب زمینی سرخ کرده .بوی سوپ .بوی برنج دم کرده .آدم را یاد ظهر تاسوعا وعاشورا وغذای امام حسین (ع ) می اندازه .

خستگی از چهر ه های بچه ها نمایان است . کلی تدارکات . ساختن و پرداختن . خودم را به به آشپزخانه می رسانم .حال واحوالی .خسته نباشید به بچه ها . همگی آشنا .اهل دل .

می پرسند روزه ای .میگم نه .مسافرم .ظرف یکبار مصرف سوپ را برام می کشند .بخور ببین جا افتاده ؟

در دلم نیتی دارم .قاشق سوپ را به دهان می برم .چه طعم و بویی. سوپی بسیار خوشمزه .

تعارف شام .تشکر می کنم که با توجه به کهولت سن شبها باید حاضری بخورم .

در مسجد آدینه چهره ها همه آشنا و صمیمی .دوست بسیار عزیز و فرهیخنه ام جناب اسلامی .مجتبی . حبیبب . و.............

چقدر ساده .چقدر بی ریا .با کتابی در دست . با لبانی تشنه . راز ونیاز با خدا .

صدای اذان بلند می شود .روزه داران افطار می کنند .

ومن هنوز بعد از چندین روز طعم قشنگ سوپ اعتکاف را حس می کنم

زمین محضر خداست

bahfor — Sat, 19 Jul 2008 06:01:26 GMT

خوشا به سعادت آنان که خانه دوست را برای ملاقات برگزیدند

ودر صفای معنوی اعتکاف بی پرده با خدای خویش عشق بازی کردند

تا حداقل سه روز از روزهای خدا از روزمرگی و ... مبرا باشند

وخدا کند که به جای سه روز . سی روز خدا . و سال خدا اعتکاف باشد

که بقولی زمین محضر خداست .در محضر خدا معصیت نکنیم .

یک عکس!

bafran — Fri, 11 Jul 2008 15:03:04 GMT

bahfor — Thu, 10 Jul 2008 07:33:49 GMT

رویا ...

پک غلیظی به سیگارم می زنم . دودش را تا عمق ریه ام می فرستم .

و بازدم آنرا با اداواطوار بیرون می فرستم .

پایم را تا توان دارم به پدال گاز فشار میدهم .

از ساعت سه صبح تا به حال تنها رانندگی می کنم .

مسیری حدود نهصدکیلومتر .

شب را نیز نخوابیده ام .همیشه شبهایی که مسافرم خواب ندارم .وسواس نمی زاره خواب به چشمام بیاد .

صدای خواننده ضبط ماشینم مرا به حال وهوای دیگری می بره .

به کودکی .به طفولیت .بد جوری سوزناک می خونه .دلش مثل دل منه

اما انگار عاشق تر از منه .

یک دل اینجا .یک دل اونجا .من عزیزم راه دوره

دل من سنگ صبوره . زندگی اینجوری خواسته . سرنوشتا جورواجوره ...................

یک پیکان جوانان منگ بد جوری ازم سبقت میگره .کفرم را در میاره

بی وفا ما صبح تا حالا با هزار تا انزلنا ...رانندگی کردیم

دمدای آخر می خواد کار دستمون بده .بوقی ممتد براش می زنم .

اما اون انگار نه انگار .رفت که رفت و به اعتراض بوق ما هم محلی نگذاشت .

لعنت به شیطون حرامزاده .

تابلو بیست و پنچ کیلومتری نایین هویدا می شه .

همیشه عادتمه به این تابلو که می رسم یک حس غریبی اتوماتیک پنچ کیلومتر آن را کسر می کنه .

من که نایین کاری ندارم .اگر وابستگی هم دارم ادب حکم می کنه که اول یک سری به بابا و ماما بزنم .بعد برم دنبال ......

مقصد اول بافرونه .همون جایی که ریشه ات هست .

نائین شاخ و برگهاست .بچسب به ریشه .

دیوارهای بلند نوگنبز از دور پیدا ست .بشکه های نفتی پر شده از ماسه برای حریم کشاورزی مقاوم در مقابل طوفان شن .

قلعه ای قدیمی و متروک که به یمن فداکاری رمضون و عباسو نباتو نگذاشته اند که از پا در بیاد .

رمضون کافه ای سه ستاره زده با fast food .کالجوش سلطانی دو پیازه با نعناع آسیاب شده با کف دستهای پینه بسته .

راهنمای سمت راست را می زنم .باید یک سری به رمضون بزنم .بهش سلامی بکنم و یک خستگی در کنم .

عباس نباتو زود مرا می شناسه و حال واحوال که همسایه (از کیا ایی)

و وقتی مطمئن میشه که از بندر میام .می پرسه چای وسیگار ونستون داری .نگاه غریبی بهش می کنم . از چشمام می فهمه که عوضی گرفته .عذرخواهی می کنه .ماشین را کنار پرچین زمین کشاورزی متصل به کافه پارک می کنم

وداخل می شوم .

چراغ والور روشن و دمخفتی قشنگی روی تختی و بالشی که حداقل سه میلیمتر چرک و روغن روش نشسته.

دیوار مقابل تمثالی زیبا از امام در نوفل لوشاتو .

سلام می کنم .

جواب سلامم را میدهد .اما نمی شناسد .هوس کرده ام که سر به سرش بذارم .آقا چی دارید ؟

نیم نگاهی بهم می کنه وبا لهجه ای شیرین میگه .همه چیز .

چایی . قلیان . و کالجوش سلطانی دو پیازه .

در دلم به ریشش می خندم .بنده خدا من که نهار بخور اینجا نیستم .من مادرم از صبح تا حالا منتظرمه . برنج و مرغ مادر حرف نداره .وامیسه تا ته تغاریش برسه .حتی اگه ساعت چهاربعد از ظهر بشه

در این اثنا یک تریلی نیز کنار میکشه وراننده اش میاد تو .

سلام و حال احوال .انگار پاتوقش اینجاست .

میگه رمضون دو پیازه .

منوی غذای رمضون را همه مشتریها حفظند

میگه رو چشام .

کتری را میده به من و میگه از سبوی کنار دیفال پرش کن وبزار روی چراغ .

دوسه تا پیاز و یک چاقو هم میده دست راننده تریلی و بهش میگه اینا را پوست بکن و خرد کن .

و خودش کشک ساب را بر میداره و شروع میکنه به سابیدن کشک

رستورانی به این (های کلاسی) تا حالا ندیده ام .خودت در ساخت وپرداخت غذا شریکی .

یک لیوان چایی پررنگ از قوری چینی حال میده .

شیطون بد جوری تو پوستم رفته

به رمضون میگم بچه کجایی ؟

میگه همین ورا .میگم کجای اینورا ؟

میگه بچه باورون .میدونی باورون کجاست ؟

میگم بالای اینورا

همون جایی که دوتا محله داره .بغل حسینیه .کنار خونه خرم .چشاش گرد میشه .

تو آدرس خونه ما را از کجا میدونی ؟

بهش میگم کیم و کجایم و کجا میرم .

عذرخواهی که نشناختمت .سراغی از اخوی که اون کجاست و......

یک لیوان دیگه چایی .

باهاش خداحافظی می کنم .عباس نباتو از بی مشتریی داره نی می زنه .میزارم تو حال خودش باشه.

سر بالایی آخری یک مقدار سرعتم را گرفته .یک مقداری هم ماشینای سنگین حال نمی دند و کنار نمی رند .سیگار دیگری روشن می کنم .از صبح تا حالا چقدر سیگار کشیده ام .

شیشه درب خودم را پایین می کشم .

هوای کویری خنکی صورتم را نوازش میده .بوی کویر میاد .هوا از اکسیژنی سرشاره که اونایی که خیلی دوستشان دارم ازش تنفس می کنند .

ریه را با اشتیاق از این هوا انباشته می کنم .

تابلو نائین پنج کیلومتر حکایت از اون داره که باید راهنمای سمت راستم را بزنم .استادیوم خاکی دست چپ خالی .کرتهای چیت با گندمهای طلایی و.....

از بغل خونه همشیره که رد می شم یک بوق ممتد که اعلام آمدن بکنم

مادر بنده خدا تو کوچه منتظرمه

سلام وروبوسی .

ماما چرا تو کوچه ؟

میگه الهی مادر نباشی .

چقدر صفا وصمیمیت تو این چهل کیلو استخون الهی مادر فدات بشم . مادر قربونت بشم ...

دستام داره می سوزه .سیگارم تا ته رفته و بنده خواب . چشام را می مالم .خاکستر سیگارم را از روی آستین پیراهنم می تکانم .خدایا من که این جایم .تو بندر

همکارم میاد در می زنه حسین پاشو بریم اداره .امروز شیفت عصریم

تو که هیچ وقت این موقع روز نمی خوابیدی !!!

پیرامون اشک کویر

bafran — Wed, 09 Jul 2008 17:58:24 GMT

به تازگی ایمیلی از سوی مسئولین کانون فرهنگی باقرالعلوم مسجد جامع بافران برای من ارسال شده که در آن،یادداشت "پیرامون اشک کویر"نوشته ای "احساساتی"خوانده شده است.لذا یادآوری این نکته ضروری می نماید که هنگامی یک نوشته نام احساساتی می گیرد که در برابر ادعاهایش دلیلی نیاورده باشد،اما همان طور که می بینیم در این یادداشت در مورد همه ی بخشها ذکر دلیل کرده ام. نمی دانم برای این ادعاکه حاشیه ی کتاب زیاد است باید چه دلیلی می آورده ام؟؟!!! یا برای این ادعا که از حاج صالحی صحبت نشده است؟!!!!! یا برای این ادعا که کتاب چاپ رنگی است؟!! و ... لذا از ایشان و مسئول وبلاگ نسیم بافران می خواهم واضح تر منظور خود را بیان نمایند تا خدای ناکرده نظر آنها راجع به آن یادداشت بوی احساساتی بودن نگیرد

bafran — Wed, 09 Jul 2008 17:55:13 GMT